AMSTERDAM - Afgelopen weekend verscheen in dagblad Parool een artikel over vrouwen die door hun mannen in Marokko worden achtergelaten. De MVVN en de Stichting Steun Remigranten (SSR) hebben regelmatig te maken met vrouwen die tegen hun wil en onder valse voorwendelsen in Marokko achterblijven. Dit gebeurt vaak tijdens familiebezoeken in de vakantieperiode.
Ook binnen de MVVN voeren we vaak discussies over deze problematiek. Wij zijn verbaasd dat noch de Marokkaanse noch de Nederlandse overheid iets willen of kunnen betekenen voor deze vrouwen. Eén van onze leden wil daarom onderstaand artikel met u delen. We horen graag uw reacties via

Door: R. Uhkam

--------------------

Ik dacht altijd dat mijn Nederlandse paspoort mij zou beschermen tegen Marokko. En dat mijn La Carte Nationale daaraan ondergeschikt was. Dat dacht ik echt. Ik ben dan ook maar een simpele ziel die zich vooral bezig houdt met andere belangrijke zaken zoals ‘wat ga ik vanavond eten?’. Overmijn rechtspositie heb ik me nog nooit zorgen gemaakt. Ik heb de
Nederlandse nationaliteit, dus.
Maar toen kwam ik bij de MVVN. Ik zag al die zaken langskomen van vrouwen die in Marokko worden achtergelaten zonder papieren. “Wat erg voor die importvrouwen”, dacht ik, “daar moet echt wat aan gedaan worden!”

Dat kan ook. Als hun verblijfsvergunning onafhankelijk wordt gemaakt van hun huwelijk zijn we al heel ver. Het probleem ligt echter, bij de kinderen. Binnen het Marokkaans familierecht blijkt de vader zowel tijdens het huwelijk als na een scheiding
het juridisch gezag te hebben over de kinderen. Als de vader besluit dat Marokko een beter land is voor zijn kinderen, dan heeft de moeder daar geen zeggenschap over. Ze kan de kinderen niet terug meenemen. De meeste vrouwen blijven daarom ‘vrijwillig’ achter, omdat ze voor hun kinderen willen zorgen. Het Marokkaanse familierecht botst op dit punt met het Nederlandse familierecht. De denkfout die ik maakte was dat ik dacht dat dit niet voor mij gold omdat ik Nederlander was, ook in Marokko. Ik herinner me vaag dan ook een debat over loyaliteit aan Nederland. Maar blijkbaar is dat eenrichtingsverkeer -ik hoef geen onvoorwaardelijke loyaliteit terug te verwachten.

Leuk voor mij dat ik mijn hele leven lang in Nederland heb gewoond en belasting betaal, maar zodra ik voet zet op Marokkaanse bodem ben ik onderdaan van het Marokkaanse koninkrijk en daarmee overgeleverd aan de goodwill van het Marokkaanse regime. Dus het
kan mij gewoon gebeuren dat ik samen met mijn kind gevangen zit in Marokko, omdat de vader het zo wil.

Ondertussen investeert Nederland ontzettend in de emancipatie en zelfbeschikkingsrecht van zielige Marokkaanse meisjes. Ik vraag me echt af of er ooit genoeg politieke wil
zal zijn in Nederland om zich langdurig te buigen over het vraagstuk van de rechtspositie van Nederlandse burgers met een tweede nationaliteit. Ondertussen ga ik me maar mengen met de Marokkaanse politiek. Ik schijn niet eens stemrecht te hebben. Hoe vind je die?!